قصیدهٔ شمارهٔ ۳۷ - وله ایضاْ فی مدحه

باز این تویی شهاکه جهانت مسخرست
بر تارکت ز مهر جهانتاب افسرست ۱

باز این منم ‌که طبع روانم سخن‌سر است
شیرشن کلام من به مثل تنگ شکرست ۲

باز ای‌ تویی شها که سزاوار تست مدح
طبعت محیط فیض و کفت‌ کان‌ گوهرست ۳

باز این منم‌که تا ز ثنای تو دم زنم
غمگین ز فکر روشن من مهر انور ست ۴

باز این تویی‌که مهرهٔ اقبال بدسگال
از دستخون داو جلالت به ششدرست ۵

باز این منم‌ که تهنیت‌آور به سوی من
روح ‌امامی از هری و مجد همگرست ۶

باز این تویی ‌که حارس‌ کریاس شوکتت
طغرلتکین و اتسزو سلجوق و سنجرست ۷

باز این منم‌که منبع جان‌بخش فکرتم
چون چشمهٔ زلال خضر روح‌پرورست ۸

باز این تویی ‌که عرصهٔ جاهت چنان وسیع
کاندر برش مساحت ‌گیتی محقرست ۹

باز این منم‌که هرکه نیوشد کلام من
گویدکه نیست شاعر ماهر فسونگرست ۱۰

باز این تویی‌ که از تو گه رزم در هراس
گودرز و گیو و رستم و گستهم و نوذرست ۱۱

باز این منم‌که داور اقلیم دانشم
ملک سخن به تیغ خیالم مسخر‌ست ۱۲

باز این تویی‌که زیر نگین تو نه سپهر
با چار رکن و شش‌ ‌جهت و هفت‌ کشورست ۱۳

باز این منم که طبع روان بخشم از سخن
گنجینهٔ پر از د‌ّر و یاقوت احمرست ۱۴

باز این تویی‌ که تیغ جهان سوزت از گهر
چون ذوالفقار حامی دین پیمبرست ۱۵

باز این منم‌که حجله‌نشینان فکر من
چون روی نوعروسان پُر زیب و زیورست ۱۶

باز این تویی که سدهٔ‌ کاخ رفیع تو
با اوج‌عرش و سدره و طوبی برابرست ۱۷

باز این منم که چون که مکرر کنم سخن
اندر مذاق خلق چو قند مکررست ۱۸

باز این تویی ‌که چاکر کاخ جلال تو
رای و کی و نجاشی و خاقان و قیصرست ۱۹

شاه جهان بهادر دوران حسن شه آنک
خورشید از خجالت رایش مکدرست ۲۰

هوشنگ ملک‌پرور و جمشید ملک‌گیر
دارای تاج بخش و خدیو مظفرست ۲۱

تا چرخ را مدار بود برقرار باد
زانرو که سیر چرخ ز عزمش مقررست ۲۲