غزل ۱۶۲۶ - فلکا بگو که تا کی گله‌­های یار گویم؟

فَلَکا بگو که تا کِی گِلِه‌­هایِ یار گویم؟
نَبُوَد شبی که آیم زِ میانِ کار گویم ۱

زِ میانِ او مُقامَم کَمَر است و کوه و صَحرا
بِجَهَم ازین میان و سُخَنِ و کِنار گویم ۲

زِ فِراقِ گُلْسِتانَش چو در اِمْتِحانِ خارَم
بِرَهَم زِ خار چون گُل سُخَن از عِذار گویم ۳

همه بانگِ زاغ آید به خرابه­‌هایِ بهمن
بِرَهَم ازین چو بُلبُلْ صِفَتِ بهار گویم ۴

گِرِهی زِنَقْدِ غُنچه بِنَهَم به پیشِ سوسن
صِفَتی زِ رَنگِ لاله به بنفشَه‌­زار گویم ۵

بِکَشد زِ کِبْر دامَنْ دلِ من چو دِلْبَر آید
بَدَرَد نَظَر گریبانْ چو زِاِنْتِظار گویم ۶

بِنَهَد کُلاه از سَر خُمِ خاصِ خُسروانی
بِجَهَد زِ مِهرْ ساقی چو من از خُمار گویم ۷