غزل ۱۶ - چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا
شبی به گلخن خود می برد خلیل مرا ۱

ز باغ وصل ثمر خواهم آن قدر که دهند
کجا نظر به کثیر است و یا قلیل مرا ۲

رو ای مگس به مگس ران مساز محتاجم
که منفعل نکند بال جبرییل مرا ۳

علاج تشتگی ام خون دل کند ور نه
ز روی لب گذرد بند سلسبیل مرا ۴

چه گونه باورم آید ز اهل حسن وفا
نکرده حسن تو ملزم به صد دلیل مرا ۵

فغان ز جلوه ی جنت که با سخاوت عشق
به بر فشاندن جان می کند بخیل مرا ۶

دلم ز جور خسیسان الم کشد ور نه
نمی گزد ستم مردم اصیل مرا ۷

کجاست عرفی مجنون که تازیانه ی او
ز کوی عقل بدارد هزار میل مرا ۸