غزل ۵۸ - هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است
اول نمک سینه ی ما باش که ریش است ۱

معشوق در آغوش و مرا آیینه در کف
از بس که دلم شیفته ی زشتی خویش است ۲

زندان بود آمیزش آن کز ره عادت
در کشمکش صحبت بیگانه و خویش است ۳

دانم که شفیق اند طبیبان همگی، لیک
مرهم که نه معشوق نهد دشمن ریش است ۴

با کعبه روان انس نگیرد دل عرفی
دایم قدمی چند ازین قافله پیش است ۵