غزل ۵۷ - تا روی دل فروز تو بستان آتش است

تا روی دل فروز تو بستان آتش است
دل نغمه سنج گلستان آتش است ۱

یارب چه آتشی تو که چندین هزار داغ
از شعله ی جمال تو در جان آتش است ۲

گر مست حیرتیم ز روی تو دور نیست
آتش پرست واله و حیران آتش است ۳

افسرده را نصیب نباشد دل کباب
آن یابد این نواله که مهمان آتش است ۴

ای طائر بهشت ز باغ دلم حذر
کاین لاله زار داغ گلستان آتش است ۵

خون شهید عشق جهان را فرو گرفت
کشتی مساز نوح که طوفان آتش است ۶

مستم به محفلی که در او آتش جحیم
ته جرعه ای ز ساغر مستان آتش است ۷

افتاد دامن دل عرفی به دست عشق
یعنی که دست شعله به دامان آتش است ۸