غزل ۶۱ - می مغانه که از درد شور و شر صاف است

می مغانه که از درد شور و شر صاف است
به محتسب ندهی قطره ای که اسراف است ۱

امام شهر ز سرجوش خمر نپرهیزد
نزاع بر سر ته شیشه های ناصاف است ۲

مذمت می و مطرب ز گمرهی چه عجب
که شیوه دانی شهدش بهین اوصاف است ۳

لباس صورت اگر واژگون کنیم، بیند
که خرقه ی پشمین جامه ی طلا باف است ۴

خیال مغ بچه ای می برم که غمزه ی او
بلای صومعه داران قاف تا قاف است ۵

گرفتم آن که بهشتم دهند بی طاعت
قبول کردن و رفتن نه شرط انصاف است ۶

اگر به صحبت عرفی به سهو بنشینی
به گوش پنبه فرو کن که سر به سر لاف است ۷