غزل ۱۶۶۳ - نو به نو هر روز باری می‌کشم

نو به نو هر روز باری می‌کَشَم
وینْ بَلا از بَهرِ کاری می‌کَشَم ۱

زَحْمَتِ سرما و برفِ ماهِ دِیْ
بر امیدِ نوبهاری می‌کَشَم ۲

پیشِ آن فَربه کُنِ هر لاغَری
این چُنین جسمِ نِزاری می‌کَشَم ۳

از دو صد شهرم اگر بیرون کنند
بَهرِ عشقِ شهریاری می‌کَشَم ۴

گَر دُکان و خانه‌‌‌ام ویران شود
بر وَفایِ لاله زاری می‌کَشَم ۵

عشقِ یَزدان بَس حِصاری مُحکَم است
رَختِ جان اَنْدَر حِصاری می‌کَشَم ۶

نازِ هر بیگانهٔ سنگین دلی
بَهرِ یاری بُردباری می‌کَشَم ۷

بَهرِ لَعْلَش کوه و کانی می‌کُنم
بَهرِ آن گُل بارِ خاری می‌کَشَم ۸

بَهرِ آن دو نَرگسِ مَخْمورِ او
هَمچو مَخْموران خُماری می‌کَشَم ۹

بَهرِ صیدی کو‌ نمی‌گُنجَد به دام
دام و داهولِ شکاری می‌کَشَم ۱۰

گفت این غَم تا قیامَت می‌کشی؟
 می‌کَشم ای دوست آری می‌کَشَم ۱۱

سینه غار و شَمسِ تبریزی‌ست یار
سُخره بَهرِ یارِ غاری می‌کَشَم ۱۲