غزل ۶۹ - تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است

تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است
ابر میان عیسی و خورشید حایل است ۱

از گل چه گونه پای به اندیشه بر کشم
کاندیشه این چه در ره او، پای در گل است ۲

از کفر عشق باز ندارم که روز حشر
آموزگار کفر من است آن که سائل است ۳

در ملک عشق کس نشناسد غم معاش
سنگ و سفال کوجه ی ما پاره ی دل است ۴

آن کو به راه کفر چو عرفی شتاب کرد
فرسنگ های کعبه به دنبال محمل است ۵