غزل ۸۵ - نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است
هزار نغمه گره در لب خاموش من است ۱

می ای که می رود امروز در گلوی دو کون
کمینه جرعه ی ته شیشه های دوش من است ۲

به محفلی که اسیران کشند خون جگر
سرود انجمن افغان نوش نوش من است ۳

نوای صور که گویند مرده زنده کند
حکایتی است وگر هست هم نوای من است ۴

نهم جنازه ی عرفی به دوش، می نازم
که ساق عرش محبت به دوش من است ۵