غزل ۹۷ - کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است
هزار گنج صرف توتیا کرده است ۱

ببین چه آفت جانی که هر که دید تو را
نه از برای تو، از بهر خود دعا کرده است ۲

بیار باده و آماده ساز مجلس عیش
که شیخ صومعه با نفس خود صفا کرده است ۳

کسی که روی وی از قبله گشت در دم مرگ
بدان که در ره دل روی در قفا کرده است ۴

کسی که بهر جفای تو خو کرد به ستم
بر او مشور که بر خویشتن جفا کرده است ۵

اگر چه کشته ی لطفم، مساز معذورم
که هر چه با مس من کرد، کیمیا کرده است ۶

چو دل شناخت سر رشته، گشت معلومش
که دم به دم به کف آورده و رها کرده است ۷

گرت نحوست جغذ افکند به درویشی
غمین مشو که ستم، سایه ی هما کرده است ۸

ز نور زاده مرا چشم و طلعت خورشید
به کوی سرمه فروشان رها کرده است ۹

دلیل جوهر عرفی همین دقیقه بس است
که اختراع سخن های آشنا کرده است ۱۰