غزل ۹۹ - هم صومعه را فیض به دستور نمانده است

هم صومعه را فیض به دستور نمانده است
هم گوشه ی آتشکده را نور نمانده است ۱

بی نشأ ذوقی نبود خفته و بیدار
در صومعه و میکده مخمور نمانده است ۲

بیمار تو کش زندگی از شدت درد است
امید هلاکش به دم صور نمانده است ۳

باور نکنم گر چه اناالحق زده از عشق
صد راز دگر در دل زنجور نمانده است ۴

نام تو، چه پست و چه بلندش، چه مراد است
بس شهره ی آفاق که مشهور نمانده است ۵

عرفی ارنی گو شنوای است، نه موسی
دیر است که این قاعده در طور نمانده است ۶