غزل ۱۰۰ - از تو کس زمزمه ی مهر و وفا نشنیده است

از تو کس زمزمه ی مهر و وفا نشنیده است
بلکه گوش تو همین زمزمه ها نشنیده است ۱

باورم نیست که همسایه ی حسن است و هنوز
چستی و دل بردن آن غمزه حیا نشنیده است ۲

جذبه ی شوق نسیم تو رساند به مشام
ور نه کس بوی تو از باد صبا نشنیده است ۳

غم دل آتش دل سوختگان است، فغان
که طرب آمده، آوازه ی ما نشنیده است ۴

عزتم بین که بر آرنده ی حاجات هنوز
از لبم نام تو هنگام دعا نشنیده است ۵

بد گمان گر شده باشم، مشو رنجه، که کسی
مهربان، شوخ ستمکاره نما، نشنیده است ۶

برد از صومعه وز دیر مغان چون عرفی
که در آن روضه کسی بوی وفا نشنیده است ۷