غزل ۱۶۶۸ - من به سوی باغ و گلشن می‌روم

من به سویِ باغ و گُلْشَن می‌رَوَم
تو‌ نمی‌آیی مَیا من می‌رَوَم ۱

روزْ تاریک است‌ بی‌رویَش مرا
من برایِ شمعِ روشن می‌رَوَم ۲

جان مرا هِشْته‌ست و پیشین می‌رَوَد
جان‌ همی‌گوید که‌ بی‌تَن می‌رَوَم ۳

بویِ سیب آمد مرا از باغِ جان
مَست گشتم سیب خوردن می‌رَوَم ۴

عیشِ باقی شُد مرا آن جا که من
از برایِ عیش کردن می‌رَوَم ۵

من به هر بادی نگردم، زان که من
در رَهَش چون کوهِ آهن می‌رَوَم ۶

من گَریبان را دَریدَم از فِراق
در پِیِ او هَمچو دامَن می‌رَوَم ۷

آتشَم گرچه به صورت روغَنَم
وَنْدَر آتش هَمچو روغن می‌رَوَم ۸

هَمچو کوهی می‌نِمایَم، لیکْ من
ذَرّه ذَرّه سویِ روزَن می‌رَوَم ۹