غزل ۱۶۲ - چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ
که با رخ تو کند خوی آشنا گستاخ ۱

قبای ناز چو پوشی بعد ازین یاد آر
که می گشاد کسی بند این قبا گستاخ ۲

نهال قد تو را رشک شاخ گل گفتم
به شاخ گل نوزد بعد ازین صبا گستاخ ۳

به عشق ساده رسد محرمی، نه عقل فضول
کجاست قرب ادب پیشه و کجا گستاخ ۴

ادب ز من طلبد شوخ آشنا رویی
که از تبسم او می شود حیا گستاخ ۵

از آن سبب در بیکانه کوفت حسن غیور
که با کرشمه ی او هست آشنا گستاخ ۶

عطای دوست شرابی دهد که از آن آمد
گناه پیشه به هنگامه ی جزا گستاخ ۷

در آن مقام که از ناز حسن دلگیر است
از این مترس که بیگانه ای، در آ گستاخ ۸

نیافت ره به حریم یگانگی عرفی
که همتش به ادب بود، مدعا گستاخ ۹