غزل ۱۶۷۸ - من اگر نالم اگر عذر آرم

من اگر نالَم اگر عُذر آرم
پَنبه در گوش کُند دِلْدارم ۱

هر جَفایی که کُند می‌رَسَدش
هر جَفایی که کُند بَردارم ۲

گَر مرا او به عَدَم اِنْگارَد
سِتَمَش را به کَرَم اِنْگارم ۳

دارویِ دَردِ دِلَم دَردِ وِیْ است
دلْ به دَردش زِ چه رو نَسْپارم؟ ۴

عِزَّت و حُرمَتَم آن گَهْ باشد
که کُند عشقِ عَزیزشْ خوارم ۵

باده آن گَه شود انگورِ تَنَم
که بِکوبَد به لَگَد عَصّارم ۶

جان دَهَم زیرِ لَگَد چون انگور
تا طَرَب ساز شود اَسْرارم ۷

گرچه انگور همه خون گِریَد
که ازین جور و جَفا بیزارم ۸

پَنبه در گوش کُند کوبَنده
که من از جَهْلْ‌ نمی‌اَفْشارم ۹

تو گَر اِنْکار کُنی مَعْذوری
لیکْ من بوالْحَکَمِ این کارم ۱۰

چون زِ سعی و قَدَمَم سَر کردی
آن گَهی شُکر کُنی بسیارم ۱۱