غزل ۱۶۸۰ - من اگر پر غم اگر شادانم

من اگر پُر غَم اگر شادانم
عاشقِ دولَتِ آن سُلطانم ۱

تا که خاکِ قَدَمَش تاجِ من است
اَگَرَم تاجْ دَهی نَسْتانم ۲

تا لبِ قَندِ خوشش پَندم داد
قَند رویَد بُنِ هر دَندانم ۳

گُلَم اَرْ چند که خارم در پاست
یوسُفَم گرچه دَرین زندانم ۴

هر کِه یعقوبِ من است او را من
مونِسِ زاویهٔ اَحْزانم ۵

در وصالِ شبِ او هَمچو نِی‌‌‌ام
قَند می‌نوشَم و در اَفْغانم ۶

پایِ من گرچه دَرین گِل مانده‌ست
نه که من سَروِ چُنین بُستانم؟ ۷

زِ جهان گَر پنهانم چه عَجَب
که نهان باشد جان، من جانم ۸

گرچه پُر خارَم سَر تا به قَدَم
کوریِ خار، چو گُلْ خَندانم ۹

بوده‌‌‌ام مؤمنِ توحید، کُنون
مؤمنان را پس ازین ایمانم ۱۰

سایهٔ شَخْصم و اندازهٔ او
قامَتَش چند بُوَد چَندانم ۱۱

هر کِه او سایه ندارد چو فَلَک
او بِدانَد که زِ خورشیدانم ۱۲

قیمَتَم نَبّوَد، هر چند زَرَم
که به بازار نِیَم، در کانم ۱۳

من درونِ دلِ این سنگ دلان
چون زَر و خاکِ به کان یکسانم ۱۴

چون که از کانِ جهان باز رَهَم
زان سویِ کَوْن و مکان من دانم ۱۵