غزل ۱۶۸۵ - ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردم

ای مُطرب این غَزَل گو کِی یار توبه کردم
از هر گُلی بُریدم وَزْ خار توبه کردم ۱

گَهْ مَستِ کار بودم گَهْ در خُمار بودم
زان کار دست شُستَم زین کار توبه کردم ۲

در جُرمِ توبه کردن بودیم تا به گَردن
از توبه‌هایِ کرده این بار توبه کردم ۳

ای میْ فروشِ این دِهْ ساغَر به دستِ من دِهْ
من نَنگ را شِکَستم وَزْ عار توبه کردم ۴

مانندِ مَستِ صَرعَم بیرون زِ چار طَبْعَم
از گرم و سرد و خُشکی هر چار توبه کردم ۵

ای مُطرب اَللَّهْ اَللَّهْ من‌ بی‌رَهَم تو بر رَه
بَردار چَنگ می‌زَن بر تار توبه کردم ۶

زَ انْدیشه‌هایِ چاره، دلْ بود پاره پاره
بیچارگی‌ست چاره ناچار توبه کردم ۷

بِنْمایْ رویِ مَهْ را خوش کُن شبِ سِیَه را
کَزْ ذوقِ آن گُنَه را بسیار توبه کردم ۸

گفتم که وَقت توبه‌ست، شوریده‌‌یی مرا گفت
من تایِبِ قدیمَم من پار توبه کردم ۹

بَهرِ صَلاحِ دین را مَحروسهٔ یَقین را
مُنْکِر به عشق گوید زِانْکار توبه کردم ۱۰