غزل ۱۶۴ - عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد

عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد
ورنه چون موسی بسی آورد، بسیار آورد ۱

تا فریبد ابلهان را در متاع روی دوست
آسمان پیش از تو یوسف را به بازار آورد ۲

بس که زخم غمزه خوردم زمین مشهدم
خرمن خنجر به جای بوته ی خار آورد ۳

کافری دان عشق را کز شغل من گر وارهد
گردن روح القدس در قید زنار آورد ۴

بگذر از دارالشفای عشق کز بهر علاج
هر نفس آید مسیح آن جا و بیمار آورد ۵

مو به مویم دوست شد، ترسم که استیلای عشق
یک انالحق گوی دیگر بر سر دار آورد ۶

ای که عرفی را مسلمان خوانده ای، او را بکاو
تا ز کفرآباد دل، بت های پندار آورد ۷