هوش مصنوعی:
این شعر از عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. شاعر از جدایی از کعبه و روی آوردن به دیر (نماد مسیحیت) به خاطر عشق به بت سخن میگوید. او از درد و زهری که در راه عشق چشیده میگوید و این که عشق، زندگی او را زیر و رو کرده است. در نهایت، شاعر به تیغ عشق اشاره میکند که مانند تیغی که بر سر اسماعیل کشیده شد، بر سر او نیز فرود آمده است.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به رنج و زهر در عشق ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۱۷۰ - چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد
چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد
تسبیح شکر گو شد و ناقوس ناله کرد ۱
بر آستان دیر نهادیم روی گرم
هر ذره صد معامله با روی لاله کرد ۲
آب حیات چون طلبد کس، که بخت ما
این زهر هم به خون جگر در پیاله کرد ۳
مجموعه ساز عشق الم نامه ی مرا
نا خوانده برد، خاتمه ی صد رساله کرد ۴
تیغی که تافت رو ز جگر گوشه ی خلیل
امروز عشق بر سر عرفی حواله کرد ۵
تسبیح شکر گو شد و ناقوس ناله کرد ۱
بر آستان دیر نهادیم روی گرم
هر ذره صد معامله با روی لاله کرد ۲
آب حیات چون طلبد کس، که بخت ما
این زهر هم به خون جگر در پیاله کرد ۳
مجموعه ساز عشق الم نامه ی مرا
نا خوانده برد، خاتمه ی صد رساله کرد ۴
تیغی که تافت رو ز جگر گوشه ی خلیل
امروز عشق بر سر عرفی حواله کرد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۰۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۶۹ - حرم پویان دری را می پرستند
گوهر بعدی:غزل ۱۷۱ - مرا دردی است که از داروی راحت بیش می گردد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.