غزل ۱۶۹۹ - دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم

دل را زِ من بِپوشی یعنی که من ندانم
خَط را کُنی مُسَلْسَل یعنی که من نخوانم ۱

بر تَختهٔ خیالَت آن را نه من نِبِشتم؟
چون سِرِّ دل ندانم کَنْدر میانِ جانم؟ ۲

از آفتابْ بیشَم ذَرّاتِ روح پیشَم
رَقصان و ذِکْرگویان سویِ گُهَرفَشانم ۳

گَر نورْ خود نبودی ذَرّات کِی نِمودی؟
ای ذَرّه چون گُریزی از جَذبهٔ عِیانم؟ ۴

پَروانه وارْ عالَمْ پَرّان به گِردِ شمعَم
فَرّیش می‌فرستم پَرّیش می‌سِتانم ۵

در خَلْوَت است عشقی زین شَرحِ شَرْحه شَرْحه
گَر شَرحِ عشقْ خواهی پیش وِیْ‌‌‌‌ات نِشانم ۶

وَرْ زان که در گُمانی نَقْشِ گُمان زِ من دان
زان نَقْشْ مُنْکِران را در قَعرْ می‌کَشانم ۷

وَرْ زان که در یَقینی دامِ یَقینْ زِ من بین
زان دامْ مُقْبِلان را از کُفر می‌رَهانم ۸

وَرْ دَرد و رنج داری در من نَظَر کُن از وِیْ
کان تیرِ رنجْ نَجْهَد اِلّا که از کَمانم ۹

وَرْ رنج گشت راحَت در من نِگَر همان دَم
می بین که آن نشانه‌ست از لُطفِ‌ بی‌نِشانم ۱۰

هر جا که این جَمال است داد و سِتَد حَلال است
وان جا که ذوالْجَلال است من دَم زدن نَتانم ۱۱