غزل ۱۷۹ - دل ما را به فسون جادوی بابل نبرد

دل ما را به فسون جادوی بابل نبرد
هر که از بهر وفا جان ندهد دل نبرد ۱

کی کسی رنگ وفا می طلبد، ور نه به حشر
دست ما آب رخ دامن قاتل نبرد ۲

بیخودی راه نماید به تو مجنون تو را
هرگز از بانگ جرس راه به محمل نبرد ۳

بحر غم جمله کنار است که از خود گذری
زورق اهل فنا منت ساحل نبرد ۴

هر که اندیشه ی او چشمه ی کوثر نشود
پی به شیرینی آن شکل شمایل نبرد ۵

دم شمشیر بود رهگذر عشق، ولی
هر که این ره نرود پی به در دل نبرد ۶

عازم هیچ غم آباد نگردد غم دوست
که مرا دست در آغوش حمایل نبرد ۷

همه عدل است چرا برمن عاقل دگری
عقل کل راه به این نکته ی مشکل نبرد ۸

سینه خالی مکن از درد که مرد ره عشق
که سبکسار شود بار به منزل نبرد ۹

عرفی آن شمع در آورد به محفل، کو را
خجلت جلوه ی خورشید به محفل نبرد ۱۰