غزل ۱۸۵ - اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد

اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد
گمان مبر که به عیب تو کس گمان نبرد ۱

ز مکر نفس حذرکن، که هیچ کس حرفی
نیاورد که دو صد گوهر از میان نبرد ۲

ترحمی که به بستر فتاده چشمهٔ خور
چنانکه برگ گلش زنند جان نبرد ۳

جهان مهر و وفا را فدا شوم ، که در او
کسی گمان عداوت به آسمان نبرد ۴