غزل ۱۸۶ - تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند

تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند
جان های شهیدان همه مهمان تو یابند ۱

مهمان تو جمعی و مرا غم که مبادا
سوز دل ریشم ز نمکدان تو یابند ۲

سازند به محشر هدف تیر ملامت
آن دست که کوتاه ز دامان تو یابند ۳

آبی که بود تشنگی افزای مسیحا
زهریست که در کام شهیدان تو یابند ۴

ای رفته به مصر از پی فرزند، به کنعان
هشدار که او را ز گریبان تو یابند ۵

جان دو جهان را که دم حشر بجویند
یک یک ز سر نشتر پیکان تو یابند ۶

معراج ملایک به جز این نیست که در عشق
پروانگی شمع شبستان تو یابند ۷

عرفی چه بود ناز و نعیم تو که دایم
ماتم زدگان را همه مهمان تو یابند ۸