غزل ۱۹۲ - هنوز خسته دلم راه عدم می زد

هنوز خسته دلم راه عدم می زد
که با گلوی خراشیده بانگ غم می زد ۱

قضا هنوز نیفکنده بود طرح کنشت
که کوس بی ادبی بر در صنم می زد ۲

هنوز حسن نگاری ندیده بود صلاح
که ترک غمزه به دل ناوک ستم می زد ۳

هئوز سایه نشین آفتاب حسن ز زلف
گرفته دست بر آن زلف خم به خم می زد ۴

به جان دوست که فصّاد غمزه نیش نداشت
که آتش از رگ بیماریم علم می زد ۵

به کعبه آمده عرفی ز کفر دور نمود
به این نشانه که ناقوس در حرم می زد ۶