غزل ۱۹۷ - آن دل که به هجر تو ز آرام برآید

آن دل که به هجر تو ز آرام برآید
زودش به مصیبت زدگی نام برآید ۱

پر زهر دهد ساغر و شیرین نکند لب
آن حوصله ام گو که به این جام برآید ۲

آتش به غم جان بگرفته است که از تن
تا حشر اجل گر کند ابرام برآید ۳

گر زلف تو در صومعه زنار فشاند
آوازهٔ کفر از دل اسلام برآید ۴

مشکل که شود نغمه گشا در چمن خلد
مرغی که به پژمردگی دام برآید ۵

ما را که برد نام به بزم که از ما
در مجمع ماتم زدگان نام برآید ۶

آن سوختگانیم که گر آتش دوزخ
سنجند به داغ دل ما خام برآید ۷

زان با تو بگوِییم به عرفی که مبادا
نامش به زبان تو به دشنام برآید ۸