غزل ۱۹۸ - چند بی بهره شود دیدهٔ گریانی؛ چند؟

چند بی بهره شود دیدهٔ گریانی؛ چند؟
زلف جمع آر که جمعند پریشانی چند ۱

گلرخان محنت نایافت بیابند مگر
یک نفس چاک ببینند گریبانی چند ۲

آن که آماده کند پردهٔ نا کرده گناه
کی در او پرده ای از کرده پشیمانی چند ۳

کبرای تو، بر آنم، که نیارد به نظر
مستی آلوده به آلایش دامانی چند ۴

عرفی افسانهٔ ما گوش کنان حلقه زدند
خوان بیارآی، که جمع آمده مهمانی چند ۵