غزل ۱۹۹ - ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد

ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد
ز نام توبه آیینه ام زنگ می گیرد ۱

ز محتسب مکن اندیشه ، زود باده بیار
که او گناه بر اهل درنگ می گیرد ۲

دلم ز کوی خرابات دور کرده، هنوز
خبر ز کوچهٔ ناموس وننگ می گیرد ۳

به ملک هستی ما رو نهاد سلطانی
که ما به صلح دهیم او به جنگ می گیرد ۴

به لاک جوهر شمشیر، ناز خوبانیم
که تار زخم جدا گشته رنگ می گیرد ۵

هجوم عشوهٔ یار است بر دل عرفی
سپاه کیست که شهر فرنگ می گیرد ۶