هوش مصنوعی:
این شعر از عرفی، بیانگر درد و رنج مردم از ظلم و ستم است و از لطف و ترحمی که به جای کمک، گاه باعث افزایش درد میشود، سخن میگوید. شاعر از وضعیت نابسامان جامعه و رنجهای مردم مینالد و به بیعدالتی و غمهای جمعی اشاره میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق اجتماعی و انتقادی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است حاوی مضامین سنگین عاطفی باشد.
غزل ۲۰۰ - تا کی از لب-گهرِ آن مست تکلم ریزد
تا کی از لب-گهرِ آن مست تکلم ریزد
این نمک چند به ریش دل مردم ریزد ۱
طرفه حالی است که دارد اثر زهر ستم
جرعهٔ لطف که در جام ترحم ریزد ۲
مُردم از دُرد-سر و صاف نشد، کو ساقی
کز من این جرعه بگیرد به سر خم ریزد ۳
همه ماتم زدگانیم و برین هست گواه
مشت خاکی که صبا بر سر مردم ریزد ۴
وای بر من که غیوری ز کف من دل بربود
که گرش دست دهد خون به تبسم ریزد ۵
عرفی این غمزه بلاییست که در روز جزا
نشتری بر در ارباب تظلم ریزد ۶
این نمک چند به ریش دل مردم ریزد ۱
طرفه حالی است که دارد اثر زهر ستم
جرعهٔ لطف که در جام ترحم ریزد ۲
مُردم از دُرد-سر و صاف نشد، کو ساقی
کز من این جرعه بگیرد به سر خم ریزد ۳
همه ماتم زدگانیم و برین هست گواه
مشت خاکی که صبا بر سر مردم ریزد ۴
وای بر من که غیوری ز کف من دل بربود
که گرش دست دهد خون به تبسم ریزد ۵
عرفی این غمزه بلاییست که در روز جزا
نشتری بر در ارباب تظلم ریزد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۱۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۹۹ - ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد
گوهر بعدی:غزل ۲۰۱ - آن مست ناز کز نگهش می فرو چکد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.