غزل ۲۰۴ - اهل معنی سر به صحرای درونم داده اند

اهل معنی سر به صحرای درونم داده اند
جلوهٔ شیرین نشان قد چونم داده اند ۱

دیگران در انتعاش از نغمه و من در ملال
وه چه ذوقی از نوای ارغنونم داده اند ۲

بسته ام صد رخنه از دین بهر تعمیر حرم
خشتی از بهر الصنم بهتر ز کونم داده اند ۳

از تماشای درون بزم زارم بی نصیب
رخصت نظاره گاهی از برونم داده اند ۴

تاب زخم ناوک صیدافکنانش حیف نیست
کز شکارستان دل صیدی زبونم داده اند ۵

مژدهٔ افسون ز هاروتم پریشان تر کند
من که باطل نامهٔ سحر و فسونم داده اند ۶

گر بنوشم آب حیوان، عیب گیرند و رواست
من که در طفلی به جای شیر، خونم داده اند ۷

جاودان ماند به گرداب محبت تا ابد
این بشارت عرفی از بخت زبونم داده اند ۸