غزل ۲۱۶ - کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند

کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند
زمانه را گل آشوب در کنار کند ۱

گناه کارم و دردا که نیست آن عزت
که انفعال به عفوم امیدوار کند ۲

برای آن که دلیرش کند به خون ریزی
زمانه شوق تو را مایل شکار کند ۳

به ناله نرم بسازم دلت ، از آن ترسم
که نالهٔ دگری در دل تو کار کند ۴

خوش آن که پیش تو پرسند حال عرفی را
شکایتی به کنایت ز روزگار کند ۵