غزل ۲۱۷ - آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند

آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند
با همدمی محرم و بیگانه نسازند ۱

افسانه مخوانید که مستان خرد سوز
با مصلحت مردم فرزانه نسازند ۲

زنار نمودم به همه صومعه داران
تا دام رهم سبحهٔ صد دانه نسازند ۳

تا حشر سراسیمه به هرکوچه درآید
گر خاک مرا خشت حرم خانه نسازند ۴

آتش به دو عالم زده از ناز و مرا غم
کز حسن تو بازیچه به افسانه نسازند ۵

این سیل که بینم نمی از طبع تو عرفی
ظلمست که از خاک تو پیمانه نسازند ۶