غزل ۲۲۰ - خضر اگر بر لب کس منت آبی دارد

خضر اگر بر لب کس منت آبی دارد
بگذر از چشمهٔ حیوان که سرابی دارد ۱

التفاتش به لب تشنهٔ ما نیست، دریغ
هر که جام سخنی، زهر عتابی دارد ۲

همه عاشق نکند دست به زلف تو دراز
هر جنون شوری و هر سلسله تابی دارد ۳

لن ترانی شنود مهتر ما، بی ارنی
این حدیث است که هر وقت جوابی دارد ۴

برگ گل را ندهد زحمت دیبا و حریر
او که چون حیرت دیدار ، نقابی دارد ۵

آسمان گر به جدل پای در آرد به رکاب
رخش ما نیز عنانی و رکابی دارد ۶

نظم عرفی ، تر و تازه است؛ چه عالی ، چه وسط
خار و گل هر چه دهد، حسن شبابی دارد ۷