غزل ۲۳۴ - عرض کردیم به زاهد که ریا نفروشد

عرض کردیم به زاهد که ریا نفروشد
کفر اندودهٔ اسلام به ما نفروشد ۱

گو بنه بر سر دل منت و بسیار منه
آن که بیماری دل را به شفا نفروشد ۲

عاشق آن است که گر جان بدهد بد نامی
گرمی سینه وتاثیر دعا نفروشد ۳

گر فروشند بهای مه کنعان داند
به متاع دو جهانش ، به خدا، نفروشد ۴

مرد سودای محبت بود آن کس عرفی
که دهد عیش ابد مفت و بلا نفروشد ۵