غزل ۲۴۶ - هر چه بگزیدم از آن کیش برهمن به بود

هر چه بگزیدم از آن کیش برهمن به بود
هر که دیدم به در بتکده از من به بود ۱

نالهٔ بلبلم آشفته به گلزار کشید
ور نه از طرف چمن، گوشهٔ گلخن به بود ۲

بزم داود بهشتم، در یعقوب زدم
کز نوای شکرین ، تلخی شیون به بود ۳

دوش در مجلس اصحاب نشستم، همه گوش
هر چه نشنیدم از آن، طعن برهمن به بود ۴

عمر در عجب و ریا رفت، ندانستم، حیف
که مرا تیرگی از پاکی دامن به بود ۵

گذر عشق روا بود درآتشکده هم
این قدر بود که در وادی ایمن به بود ۶

عرفی انصاف دهم، آن چه که کردی همه عمر
گر همه طاعت حق بود ، نکردن به بود ۷