غزل ۲۵۱ - کسی می طربم در ایاغ می ریزد

کسی می طربم در ایاغ می ریزد
که زهر غم به گلوی فراغ می ریزد ۱

کسی عنان دلم می کشد به سوی مراد
که خار فتنه به راه سراغ می ریزد ۲

کسی که نعمت مقصود بر درش دیدم
که استخوان هما پیش زاغ می ریزد ۳

گدای نور بود آفتاب در بزمی
که عشق خون جگر در ایاغ می ریزد ۴

دم مسیح بود در مزاج مرده دلان
حدیث عشق که خون فراغ می ریزد ۵

به جوش عشق بنازم که از شکاف دلم
به جای قطرهٔ خون درد و داغ می ریزد ۶

زکات مایهٔ رزق من است آن که فلک
به جیب جلوهٔ طاووس باغ می ریزد ۷

ضمیر روشن ما بین که ظلمت عرفی
به دامنش گهر شبچراغ می ریزد ۸