غزل ۱۷۰۸ - ای گوش من گرفته، تویی چشم روشنم

ای گوشِ من گرفته، تویی چَشمِ روشَنَم
باغَم چه می‌بَری؟ چو تویی باغ و گُلْشَنَم ۱

عُمری­ست کَزْ عَطایِ تو من طَبْل می‌خورم
در سایهٔ لِوایِ کَرَم، طَبْل می‌زَنم ۲

می‌مالَم این دو چَشم که خواب است یا خیال
باور‌ نمی‌کُنم عَجَب ای دوست کین مَنَم ۳

آری، مَنَم، وَلیکْ بُرون رفته از مَنی
چون ماهِ نو زِ بَدْرِ تو باریک می‌تَنَم ۴

در تاجِ خُسروان به حِقارَت نَظَر کُنم
تا شوقِ روی توست مَها طوقِ گَردنَم ۵

با ماهیانْ زِ بَحْرِ تو من نُزلْ می‌خورم
با خاکیانْ زِ رَشکِ تو چون آب و روغَنَم ۶

گر چه زِ بَحْر صَنْعَتِ من آب خوردنی‌ست
چون ماهی­اَم، نَبیند کَس آب خوردنَم ۷

گَر ناخَنِ جَفا بِخَراشَد رَگِ مرا
من خوش صدا چو چَنگْ زِ آسیبِ ناخَنَم ۸

خود پِی بِبُرده­یی تو که رَگ دار نیستم
گَر می­جَهَد رَگی، بِنِما تاش بَرکَنم ۹

گفتی چه کار داری؟ بَر نیست کار نیست
گَر نیست نیستم، زِ چه شُد نیست مَسْکَنم؟ ۱۰

نَفْخِ قیامَتی تو و من شَخصِ مُرده‌ام
تا جانِ نوبهاری و من سَرو و سوسَنَم ۱۱

من نیم‌کاره گفتم، باقیش تو بگو
تو عقلِ عقلِ عقلی و من سَخت کودَنَم ۱۲

من صورتی کَشیدم، جانْ بَخشی آنِ توست
تو جانِ جانِ جانی و من قالَبِ تَنَم ۱۳