غزل ۱۷۰۹ - ما قحطیان تشنه و بسیارخواره­ایم

ما قَحْطیانِ تشنه و بسیارخواره­ایم
بیچاره نیستیم، که دَرمان و چاره­‌ایم ۱

در بَزمْ چون عُقار و گَهِ رَزمْ ذوالْفَقار
در شُکر هَمچو چَشمه و در صَبرْ خاره‌ایم ۲

ما پادشاهِ رَشوت باره نبوده‌ایم
بَلْ پاره دوزِ خِرقهٔ دل‌هایِ پاره‌ایم ۳

از ما مَپوش راز، که در سینهٔ توایم
وَزْ ما مَدُزد دل، که نه ما دل فَشاره‌ایم ۴

ما آبِ قُلْزُمیم، نَهان گشته زیرِ کاه
یا آفتابِ تَن زده اَنْدَر سِتاره‌ایم ۵

ما را بِبین تو مَست چُنین بر کِنارِ بام
داند کِنارِ بام که ما‌ بی‌کِناره‌ایم ۶

مَهتاب را چه تَرس بُوَد از کِنارِ بام
پس ما چه غَم خوریم، که بر مَهْ سَواره‌ایم ۷

گَر تیردوز گشت جِگَرهایِ ما زِ عشق
بی‌زَحْمَتِ جِگَر تو بِبین خون چَکاره‌ایم ۸

قَصّابِ دِهْ اگر چه که ما را بِکُشت زار
هم می­چَریم در دِهْ و هم بَر قِناره‌ایم ۹

ما مُهره­ایم و هم جِهَتِ مُهره حُقِّه­ایم
هنگامه گیرِدل شُده و هم نَظاره­ایم ۱۰

خاموش باش اگر چه به بُشرایِ احمدی
هَمچون مسیحِ ناطِقْ طِفْلِ گواره­ایم ۱۱

در عشقِ شَمس، مَفْخَرِ تبریز، روز و شب
برچَرخْ دیوکُش، چو شِهاب و شَراره­ایم ۱۲