هوش مصنوعی:
این شعر از عرفی شیرازی بیانگر مفاهیم عرفانی و عشق است. شاعر از دلهای ویرانه، عشق به خرابات، و ناتوانی زبان در بیان معانی عمیق سخن میگوید. همچنین، به شیرینی لب یار و پشیمانی از توبه اشاره میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی اشارات مانند خرابات و توبه ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا نیازمند توضیح باشد.
غزل ۲۷۱ - دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد
دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد
قاصد به دیاری که رود، خانه نگیرد ۱
دل خوش کن مردان خرابات بود عشق
از شعر که در کعبه و بتخانه نگیرد ۲
معنی به دلم باز شد، اما به زبانم
این گنج روان، جای به ویرانه نگیرد ۳
بگشا لب میگون، که لب شهد فروشم
آفاق به شیرینی افسانه نگیرد ۴
کم نیست که از توبه پشیمان شده عرفی
گر سبحه میندازد و پیمانه نگیرد ۵
قاصد به دیاری که رود، خانه نگیرد ۱
دل خوش کن مردان خرابات بود عشق
از شعر که در کعبه و بتخانه نگیرد ۲
معنی به دلم باز شد، اما به زبانم
این گنج روان، جای به ویرانه نگیرد ۳
بگشا لب میگون، که لب شهد فروشم
آفاق به شیرینی افسانه نگیرد ۴
کم نیست که از توبه پشیمان شده عرفی
گر سبحه میندازد و پیمانه نگیرد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۱۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۷۰ - کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند
گوهر بعدی:غزل ۲۷۲ - هر کس که در بهار به صحرا برون رود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.