غزل ۲۷۲ - هر کس که در بهار به صحرا برون رود

هر کس که در بهار به صحرا برون رود
عیش آن گهی کند که به ذوق جنون رود ۱

عارف به خار و گل چو ببیند به روی دوست
روزی دری گشاید و بیخود درون رود ۲

حربا مجوی، بر اثر عشق رو، که گل
رویش به مطلب است، ولی واژگون رود ۳

سرچشمهٔ تراوش دشنام همت است
هر ماجراکه بر سر دنیای دون رود ۴

دریافتم ز بوی تو عرفی، که بهر گام
صد ره دمی به خانهٔ عرفی زبون رود ۵