غزل ۲۹۶ - گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد

گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد
برهمن را سبحه در گردن به بازار آورد ۱

درمیان گریهٔ مستانه غرقم، شحنه کو
تا شراب آلوده هستم، بر سر دار آورد ۲

گر خجل باشد ز ایمان، لذت کفرش حرام
عابدی کش زلف اودر قید زنار آورد ۳

زین که عالم کفر گیرد، کی در آرد سر به تیغ
گر دل شیدای موسی، تاب دیدار آورد ۴

قحط حسن چون تویی، بگشود برقع لاجرم
روزگار هجر یوسف را به بازار آورد ۵

عابدان گویند با شب زنده داری فیض هاست
کو کسی کاین مژده از دل های بیدار آورد ۶

عجز را ذوقی ست، عرفی، تا شدم زنهار جوی
ور نه کو زخمی که از دردم به زنهار آورد ۷