غزل ۲۹۸ - ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود

ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود
سیلی که کرد جور و جفا، کم نمی شود ۱

صحت در آرزوی دلم ماند و همچنان
از لطف او امید دوا کم نمی شود ۲

نازم به حسن و عشق که از جام اتحاد
مستند و درمیانه حیا کم نمی شود ۳

خاصیت نیاز نگه گن، که جود دوست
عالم گرفت و فقر گدا کم نمی شود ۴

خواهی به گلشنم بر و خواهی به چشمه سار
دردم به نقل آب و هوا کم نمی شود ۵

خون می چکدز طاعت عرفی، هزار حیف
کز باغ او نسیم ریا کم نمی شود ۶