غزل ۲۹۹ - کدام لحظه دلم گرد غم نمی گردد

کدام لحظه دلم گرد غم نمی گردد
هلاک درد و فدای الم نمی گردد ۱

گدام زهر بلا درسفال می ریزم
که آب در دهن جام جم نمی گردد ۲

فغان که از خرد و عشق کرده ایم قبول
دو کارخاه که همراه هم نمی گردد ۳

هوای صومعه را نیست نشئهٔ گردی
گه هیچ بندی و مستی علم نمی گردد ۴

هزار جلوهٔ دریغ از دلم که خرمن عشق
به خوشه چینی آئینه کم نمی گردد ۵

چرا رفیق شهیدان نمی شود عرفی
مگر روانه به شهر عدم نمی گردد ۶