غزل ۳۰۷ - چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید
به چین زلف تو جان بیاساید ۱

برانم از در یار، ای ادب، که یک چندی
ز ننگ بوسه ام آن آستان بیاساید ۲

ز رشک حوصله ام آسمان بود دلگیر
کرشمه ای که دل آسمان بیاساید ۳

مکن هلاک به بازیچه ام، بزن زخمی
که خون چکان لبم از الامان بیاساید ۴

مبر به باغ، ببر سوی گلخنم، کانجا
ز بوی سوختگی مغز جان بیاساید ۵

دلش که مانده شود آسمان، در آزارم
هزار سال پس از من جهان بیاساید ۶

چنان به ماتم دل در غمت کنم شیون
که کشته گان غمت را روان بیاساید ۷

فغان که تلخ سرشتند، پیکرم، عرفی
نشد که زاغی از این استخوان بیاساید ۸