هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که به مفاهیمی مانند عشق الهی، بخشش، عدالت، و رهایی از تعلقات دنیوی میپردازد. شاعر از قدرت عشق در دگرگونی ارزشهای دنیوی سخن میگوید و تأکید میکند که در راه عشق، گناهکاران بخشیده میشوند و بیگناهان گرفتار میآیند. همچنین، به مفاهیمی مانند نور و ظلمت، آسایش در شراب معنوی، و نومیدی اشاره میشود.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژهها و استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۰۹ - به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند
به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند
گناهکار ببخشند و بی گنه گیرند ۱
مجو به محمل شاهی، که در ولایت عشق
گدا به تخت نشانند و پادشه گیرند ۲
چه ظلمت است که بینندگان نمی دانند
که شبچراغ ستانند یا شبه گیرند ۳
خمیر مایهٔ آسایش است لای شراب
بگو که صاف کشان جرعه ای ز ته گیرند ۴
کمند کوته و بازوی سست و بام بلند
به من حوالهٔ نومیدی ام گنه گیرند ۵
در معامله بگشا به کشور عرفی
که خرده بر گهر آفتاب و مه گیرند ۶
گناهکار ببخشند و بی گنه گیرند ۱
مجو به محمل شاهی، که در ولایت عشق
گدا به تخت نشانند و پادشه گیرند ۲
چه ظلمت است که بینندگان نمی دانند
که شبچراغ ستانند یا شبه گیرند ۳
خمیر مایهٔ آسایش است لای شراب
بگو که صاف کشان جرعه ای ز ته گیرند ۴
کمند کوته و بازوی سست و بام بلند
به من حوالهٔ نومیدی ام گنه گیرند ۵
در معامله بگشا به کشور عرفی
که خرده بر گهر آفتاب و مه گیرند ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۱۱۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۰۸ - آواره دلی کو روش خیر نداند
گوهر بعدی:غزل ۳۱۰ - عیدی چنین، که زاهد، اندوه دین ندارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
