هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از عرفی شیرازی، با تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف عشق، هوشیاری، و مستی معنوی میپردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد میکند که هوش و خرد را تحت تأثیر قرار میدهد و به زندگی معنا میبخشد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با استعارههای پیچیده، ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مستی و عشق ممکن است نیاز به بلوغ فکری داشته باشند.
غزل ۳۱۲ - آن طره چون علم به سر دوش می زند
آن طره چون علم به سر دوش می زند
نازک سبک عنان به کف هوش می زند ۱
زنهار به هوش باش در این بزم آتشین
تا نغمه حلقه ای به در گوش می زند ۲
من در نفس گدازی و این عشق بدگمان
قفلم هنوز بر لب خاموش می زند ۳
ای خاک مست شو که ز غیرت امام شهر
سنگی به جامِ رِند قدح نوش می زند ۴
در صیدگاه غمزهٔ او تا به روز حشر
امید در میانهٔ خون جوش می زند ۵
عرفی به اهل هوش حرام است جام درد
عشق این صلا به مردم بیهوش می زند ۶
نازک سبک عنان به کف هوش می زند ۱
زنهار به هوش باش در این بزم آتشین
تا نغمه حلقه ای به در گوش می زند ۲
من در نفس گدازی و این عشق بدگمان
قفلم هنوز بر لب خاموش می زند ۳
ای خاک مست شو که ز غیرت امام شهر
سنگی به جامِ رِند قدح نوش می زند ۴
در صیدگاه غمزهٔ او تا به روز حشر
امید در میانهٔ خون جوش می زند ۵
عرفی به اهل هوش حرام است جام درد
عشق این صلا به مردم بیهوش می زند ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۳۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۱۱ - آنجا که بخت بد به تقاضا غلو کند
گوهر بعدی:غزل ۳۱۳ - در ره سودای او، فرزانه در خون می رود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
