غزل ۳۱۶ - لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد

لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد
این حرف دل آشوب مرا دشمن لب کرد ۱

بلهانه به آفات قدر ساخته بودم
این عقل فضول آمد و تحقیق سبب کرد ۲

غمناک پسین، زین مرو از راه، که ایام
تاراجگر عمر تو را، عیش لقب کرد ۳

با دختر رز عیب نه، و عقد حرام است
ادراک مرا حیرت این نکته عزب کرد ۴

صوفی به کرامات دگر فتنه شد امروز
این طرح فساد است که در پردهٔ شب کرد ۵

هر مسأله کز علم و ادب طرح نمودم
منعم به جواب سخن از اصل ونسب کرد ۶

کوکو زدن فاختهٔ سرو در آغوش
در جامهٔ معشوق مرا گرم طلب کرد ۷

در وصل تو دانم دل عرفی اِلمی داشت
آخر به کنایت، گله از شرم و ادب کرد ۸