غزل ۳۱۷ - مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود

مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود
شیر مست است که در بیشهٔ شمشیر شود ۱

چشم شایستهٔ دیدار فرو می بندم
بر سِتم نیست اگر کار اجل دیر شود ۲

مرد میدان تو را ناز کُشد، نی شمشیر
تا بود ناز، چرا کشتهٔ شمشیر شود ۳

گر به عرفی نظرت نیست، تغافل چه ضرور
می توان کرد نگاهی که ز جان سیر شود ۴