غزل ۳۲۱ - هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد

هرکس به روز نیک مرا غمگسار شد
در روز بد مرا دژم روزگار شد ۱

ساقی توئی و ساده دلی بین که شیخ شهر
باور نمی کند که ملک میگسار شد ۲

بنمای رخ که چهره نمی داند از نقاب
چشمی که مست گریهٔ بی اختیار شد ۳

بی ذوق در طریق عمل کامل اوفتاد
زد تکیه بر قناعت و امیدوار شد ۴

بعد از هزار جام قدح نوش، ذوق را
عادت به درد سر شد و دفع خمار شد ۵

حسن از عمل نتیجهٔ شرم است و بازگشت
نی هر که خون چکاند ز رخ شرمسار شد ۶

جز با گریستن مژه ای در جهان نبود
آن هم ز حرص مردم دیدهٔ ما ناگوار شد ۷

هر چند دست و پا زدم، آشفته تر شدم
ساکن شدم در میانهٔ دریاکنار شد ۸

عرفی بسی ملاف که بر چرخ تاختم
مردی کنون بتاز که بختی سوار شد ۹