غزل ۳۳۷ - گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد
به هر کجا نهم پا نیشتر باشد ۱

در آفتاب طلب گشت بخت ما همه عمر
نیافت سایهٔ نخلی که بارور باشد ۲

امید عافیت از مردن است و می ترسم
که مرگ دیگر و آسودگی دگر باشد ۳

به بال خویش منال ای هما، به گلشن عشق
در این چمن، قفس مرغ بال و پر باشد ۴

بده بشارت طوبی که مرغ همت ما
بر آن درخت ننشیند که بی ثمر باشد ۵

به آتش جگرتشنگان نگردد خشک
ز آب دیدهٔ ما، دامنی که تر باشد ۶

تمام آتشم و نالهٔ بی اثر، عرفی
فغان که دوزخیان را کجا اثر باشد ۷