غزل ۳۴۷ - خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد
دمی که جام شراب نداشت، آب نخورد ۱

ز نقص تشنه لبی دان، به عقل خویش مناز
دلت فریب گر از جلوهٔ شراب نخورد ۲

کسی ارادهٔ جولان عافیت ننمود
که زخم تیر بلا پای در رکاب نخورد ۳

رود به چشمهٔ حیوان و تشنه لب باز آید
کسی که از دم عشق تو آفتاب نخورد ۴

چه روستایی بی مشربی است این عرفی
که توبه کرد و می از دست آفتاب نخورد ۵